Streekdichter?

Vanavond hoor ik of ik voor de komende twee jaar ben verkozen tot de nieuwe Westlandse Streekdichter bij het Westlands Boekengala. Zo ja, dan is hier morgen een e-book te vinden met enkele gedichten rondom het thema Natuur.

Maar komende zondag ben ik sowieso ofwel in de hoedanigheid van streekdichter ofwel als gewone dichter gratis te beluisteren in het Staelduinse bos. Van 11.00 tot 15.00 uur bent u welkom bij D’Ouwe koestal. Zitjes,  koffie, thee en limonade staan klaar. Andere leden van Schrijvers tussen de kassen zullen ook voordragen waaronder: 

• Joop Alleblas ( Poëzie)
• Gé Ansems ( Poëzie)
• Susanne van den Beukel (Proza)
• Nelleke Vollebregt ( Poëzie & Proza)
• Marijke van Geest ( Poëzie)
• Marien van den Berg ( Poëzie)
• José Van Winden (Proza)

 

De liefde volgt haar eigen weg

Er is een plekje in elk hart
waar je aan kracht en warmte wint,
want daar herstelt al wat ooit brak
tot liefde weer als nieuw begint.

Voorzichtig zei ik het hardop.
Je antwoord was geheel oprecht.
Maar misschien zei ik wel te veel;
mijn zwijgen blijft een groot gevecht.

Als liefde écht is als een roos
ben ik alleen nog maar geprikt.
De liefde volgt haar eigen weg;
als jij vertrekt, dan heb ik pech.

Maar als mijn zwijgen jou verwart,
zou dat mijn grootste zonde zijn.
Dus geef ik heel mijn hart aan jou,
of dat nu vreugde geeft of smart.

En daarom zijn mijn ogen dicht;
ik heb dit vaak genoeg gezien.
De liefde volgt haar eigen weg,
weet wat ik in jouw handen leg.

Als ik het voor het zeggen had,
zouden wij samen zijn voortaan,
maar de beslissing ligt bij jou.
Dus neem het mee of breek het gauw.

De liefde volgt haar eigen weg
en dat is alles wat ik zeg.

 

Hertaling van: And so it goes van Billy Joel

In every heart there is a room
 / a sanctuary safe and strong
 /
to heal the wounds from lovers past / 
until a new one comes along

I spoke to you in cautious tones
 / you answered me with no pretense
 /
and still I feel I said too much
 / my silence is my self defense

And every time I’ve held a rose / 
it seems I only felt the thorns
 /
and so it goes, and so it goes / 
and so will you soon I suppose

But if my silence made you leave /
 then that would be my worst mistake
 /
so I will share this room with you
 / and you can have this heart to break

And this is why my eyes are closed 
/ it’s just as well for all I’ve seen
 /
and so it goes, and so it goes, / 
and you’re the only one who knows

So I will choose to be with you
 / that’s if the choice were mine to make /
but you can make decisions too
 / and you can have this heart to break

And so it goes, and so it goes, / 
and you’re the only one who knows.

Schijnwereld

tegenwoordig is theater de schijnwereld
te zien op al die gestroomlijnde schermen
zonder enige opleiding zijn wij allemaal acteurs
met een rotsvast geloof in de maakbaarheid van succes
en dat het perfecte plaatje inderdaad bestaat
omdat we vol hoogmoed zijn opgevoed

het groots en meeslepend doen alsof
het geveinsde geluk dat je gelijk kan liken
leidt uiteindelijk tot de naïviteit
dat het spiegelbeelden moeten zijn,
na te streven, door iedereen gedeelde geboden

terwijl steeds meer grijze haren worden achtergelaten
op het rode pluche met zicht op een werkelijk gespeelde wereld
waar het falen centraal staat, al onze gebreken
waar duidelijk wordt dat we niet sterk als staal zijn
maar week als golfplaten in een krottenwijk tijdens een orkaan
net zo breekbaar en nutteloos als gebruikte lucifers

écht theater bejubelt kwetsbaarheid
omdat dat ondanks alles bescherming biedt
terwijl het ons gevoel van veiligheid
tegelijkertijd verziekt en geneest
meer hoeft theater niet te zijn
meer is fictie nooit zo nodig geweest

laat het je verleiden
om te twijfelen

en laat het barsten
in je spiegelbeelden slaan

Toon

Vier maten koffie,
vier maten thee,
vier maten zonlicht,
vier maten zee,
vier maten wandeling
en vier maten ‘wow’,
dat is m’n liedje voor jou

Schakels

Als ik de vrachtwagen niet had willen ontwijken
was ik niet door glas heen gefietst
was ik niet naar mijn repetitie gelopen
had ik niet geprobeerd mijn band te plakken
had ik niet een derde gat ontdekt
had ik niet gevloekt omdat er geen plakkers meer waren

Als je wel had opgenomen
was ik niet naar de fietsenmaker gelopen
had ik mijn fiets daar niet achtergelaten
had ik ook geen vervangende fiets gekregen
was ik niet in de tram gestapt
was ik niet in de volgende tram gestapt
had ik niet op de bus gewacht
was ik niet de bus in gestapt
was ik allang thuis geweest

Als die man me tijdens het wachten niet had lastig gevallen
had ik niet nagedacht over waar ik strategisch kon gaan zitten
was ik niet naast de primark-tas gaan zitten
had ik niet rondgevraagd van wie die was
had ik er niet ingekeken
had ik het bonnetje niet bestudeerd
en had ik me niet afgevraagd waar deze
keten van gebeurtenissen nog meer toe leidt

en had ik nu iets heel anders geschreven

Moed

Soms heb je moed nodig om eerlijk te zijn. Omdat je je schaamt voor de waarheid, omdat je er verwachtingen mee vernietigt, omdat je een reputatie wil behouden waaraan je eigenlijk allang niet meer voldoet. Omdat je voor een ander gaat denken, jezelf het meest waardeloze scenario in je hoofd haalt en ervan uitgaat dat het er inderdaad zo afgrijselijk onaangenaam aan toe gaat. Omdat er nou eenmaal iets op het spel staat en wij mensen geen fan zijn van de meeste veranderingen. We omarmen alles wat we winnen, bemachtigen of verwerven, maar verlies valt zwaar. Ook verlies van wat er alleen nog in je hoofd bestaat. We zouden dieven zijn van ons eigen geluk als we dat bewerkstelligen.

Maar wie niet vertelt hoe vork werkelijk in de steel zit, wie dat uitstelt, smoesjes bedenkt; die mensen stelen zowel van zichzelf als van degenen die hen liefhebben. Ze ontnemen de mogelijkheid tot troost, begrip, een oplossing, een luisterend oor. Hulp kan alleen gegeven worden wanneer je erom vraagt, als je iemand in vertrouwen neemt, als je iemand dat vertrouwen geeft – omdat je dat zelf waard bent – en zegt: Ik moet je iets vertellen. 

Doel

Zo’n verhaal verzin je niet,
zo grillig en zo zonder doel,
zulke losse scènes die nergens toe leiden
en in de vergetelheid verdwijnen,
omdat je andere plannen had.

Zo’n verhaal geloof je niet,
zo onsamenhangend en nodeloos rauw,
alsof je niet weet wat je uit wil leggen
en zelfs niet eens wil registreren,
omdat jij met je gedachten
en je koffie ergens anders zat.

Noir

There’s no more fitting place than this factory
and no more fitting temperature than this cold
for what this dark play tells us that the future holds:
Embracing or rejecting the beauty of technology,
embracing in person or in endless virtuality,
and trying to be original or in any way useful
in a world with the ability to copy
anything but tears.

But the unheated hall fills with enigmatic energy
of performers that understand the powers
of laughter, music and empathy
in a devoted struggle for
the right questions.

Noir | Nineties Productions – Elektriciteitsfabriek, Den Haag – 23 januari 2018