Moed

Soms heb je moed nodig om eerlijk te zijn. Omdat je je schaamt voor de waarheid, omdat je er verwachtingen mee vernietigt, omdat je een reputatie wil behouden waaraan je eigenlijk allang niet meer voldoet. Omdat je voor een ander gaat denken, jezelf het meest waardeloze scenario in je hoofd haalt en ervan uitgaat dat het er inderdaad zo afgrijselijk onaangenaam aan toe gaat. Omdat er nou eenmaal iets op het spel staat en wij mensen geen fan zijn van de meeste veranderingen. We omarmen alles wat we winnen, bemachtigen of verwerven, maar verlies valt zwaar. Ook verlies van wat er alleen nog in je hoofd bestaat. We zouden dieven zijn van ons eigen geluk als we dat bewerkstelligen.

Maar wie niet vertelt hoe vork werkelijk in de steel zit, wie dat uitstelt, smoesjes bedenkt; die mensen stelen zowel van zichzelf als van degenen die hen liefhebben. Ze ontnemen de mogelijkheid tot troost, begrip, een oplossing, een luisterend oor. Hulp kan alleen gegeven worden wanneer je erom vraagt, als je iemand in vertrouwen neemt, als je iemand dat vertrouwen geeft – omdat je dat zelf waard bent – en zegt: Ik moet je iets vertellen. 

Doel

Zo’n verhaal verzin je niet,
zo grillig en zo zonder doel,
zulke losse scènes die nergens toe leiden
en in de vergetelheid verdwijnen,
omdat je andere plannen had.

Zo’n verhaal geloof je niet,
zo onsamenhangend en nodeloos rauw,
alsof je niet weet wat je uit wil leggen
en zelfs niet eens wil registreren,
omdat jij met je gedachten
en je koffie ergens anders zat.

Noir

There’s no more fitting place than this factory
and no more fitting temperature than this cold
for what this dark play tells us that the future holds:
Embracing or rejecting the beauty of technology,
embracing in person or in endless virtuality,
and trying to be original or in any way useful
in a world with the ability to copy
anything but tears.

But the unheated hall fills with enigmatic energy
of performers that understand the powers
of laughter, music and empathy
in a devoted struggle for
the right questions.

Noir | Nineties Productions – Elektriciteitsfabriek, Den Haag – 23 januari 2018

Verwarring

Vol vuur bouwde men aan een hemelhoge toren,
toen men nog één taal sprak en elkaar verstond,
tot Wat bestaat het te onheilspellend vond –
mensen die zo tevreden aan hun toekomst bouwen,
zonder tegenslag, gaan teveel op zichzelf vertrouwen –
dus werd het tijd dit in de kiem te smoren.

De bijbel is een Babel, een torenhoog ideaal,
net als elk ander geloof, iedere relatie, elke taal,
met bruggen en met kloven, met chaos en geluk;
wie na tegenslag stopt met bouwen, maakt het stuk.

Maarten

Je leven ligt op de vloer, voor het oprapen,
en in heel je rauw gebracht gedachtegoed
ligt een verteller op de loer die slecht kan slapen,
die zeker weet dat men hem niet redden moet.

Mooi zou je het vinden dat je hier met voeten wordt getreden
Ze walst over je teksten heen met kristalhelder respect
en nu jouw woorden en akkoorden klinken in dit heden
hoop ik dat er iemand is die jou opeens ontdekt.

Die opeens voelt wat jij écht bedoelde met verwelken
Die denkt: deze, die en deze; iedere, alle, elke.

Bouwplaat

Ik houd van details en resultaat,
dus als kind knutselde ik bouwplaten in elkaar;
in de weer met lijm, stanleymes en schaar
verrezen schepen en gebouwen in hun verkleinde staat.

Ik houd van cachet en chocola,
hoe het een over de tong rolt en het ander smelt.
Ik houd van elk verhaal dat je vertelt
en de zoenen die je geeft voordat ik ga.

En ik ben blij dat je geen bouwplaat bent,
dat ik je niet hoef te vormen of te verknippen,
dat ik je niet hoef te kerven langs wat stippen
en me zonder wat voor lijm dan ook eindeloos verwent.

Serenade

Zij studeerde Rechtsgeleerdheid
terwijl ze alles zelf linkshandig deed
maar dat gaf gelukkig geen problemen:
niet bij tentamens, niet bij de fitness,
niet bij het douchen en ook niet op date.

Zij had die avond gewerkt,
was daarna wat gaan drinken,
maar haar telefoon was uit, want: leeg.
Dus toen ze thuiskwam vond ze de man
die langer dan verwacht gewacht had
op de vrouw die die avond digitaal zo zweeg.

Hij studeerde Serenades,
maar toen hij gewapend met gitaar
uren geduldig in haar achtertuin stond,
bleek dat idee voor een vierde afspraakje
een heleboel, maar allerminst romantisch:
het regende inmiddels en ze woonde
zonder balkon op de begane grond.

Zij liet hem toch beschaamd binnen,
liet hem douchen en zette wat thee.
Hij droeg wat van haar droge kleren
en ze dronken, moeizaam kletsend,
tot hij plotseling zei: tabee!

Zij was niet beteuterd
en zag hem liever gaan:
ze hield bij nader inzien niet
van mannen die
onaangekondigd
in haar achtertuintje kwamen staan.

Hij wist inmiddels wat hij miste:
rechtsgeleerde linkshandigen
boden hem geen luisterend oor.
Hij klopte een verdieping hoger aan;
de betoverende bovenbuurvrouw
had dat oor immers wel gehad,
toen het nog droog was,
twee uur daarvoor.

Afgelopen week in enkele cijfers

1 gedicht over Westlands nieuws afgelopen week
1 gedicht over stilte
7 stukjes poëzie voor mezelf
1573 woorden aan de roman toegevoegd
2 liedteksten bewerkt
1 script gelezen en daar feedback op gegeven
5 andere korte teksten geschreven
teveel Whatsapp-berichtjes verstuurd

3 voorstellingen
1 optreden in het Kurhaus
2 repetities voor het Valentijnsconcert
1 lunch met wandeling
1 diner met fietstocht
2 sollicitaties verstuurd
meer Netflix-afleveringen gekeken dan ik met mezelf had afgesproken

5 mokken koffie gedronken
10 kopjes koffie gedronken
9 koppen thee gedronken
2 glazen muntthee gedronken
1 fietsketting aangespannen
180 kilometer of meer gefietst
en nog genoeg andere dingen gedaan

Drukte

Stilte is soms drukte
daar diep in je eigenzinnigheid
waar chaos heerst en
teveel woorden tegelijkertijd
naar buiten willen.

Soms is het geen drukte
maar een expres negeren
of per ongeluk niet reageren;
voor de ander blijft het raden
waarom die stilzwijgende
belofte net niet lukte.

Stilte is soms zoeken naar
woorden die niet overbodig zijn
geluiden die niet gehoord werden
of het is de rust die de dag verjaagt
en even alle stress verlaagt.

Stilte is soms staren
naar mensen die verhalen vertellen
met hoe ze lopen, wat ze dragen
of naar trage wolken, ruisend groen
of in jouw ogen die zich nog beter
laten lezen dan je weke woorden,
omdat je blik meer durft te spreken.

Zelden is stilte zwijgen
of sprakeloos zijn
of dat er niks meer valt te zeggen;
een voorgoed opgeheven gesprek.

En ja, stilte is soms ongemak
of rekening houden met de ander
of gewoonweg goed fatsoen:
niet in elke stilte hoef je iets te doen.

De Villabewoner

Schoonheid en beroemdheid spreken tot de verbeelding, vandaar dat iedereen De Villabewoner altijd zo snel mogelijk weer wilde vergeten. Een dikke kop vol rimpels en eigenlijk overal dun, warrig, grijs haar. Zijn kin was nog geprononceerder dan zijn neus. Zijn kleren wasemden – naast een gebrek aan iemand die regelmatig de was voor hem deed – vooral gierigheid uit; een man die villaeigenaar was kon zich ongetwijfeld betere kleding veroorloven dan de gerafelde, versleten en verkleurde kledingstukken waar hij zich in tooide als hij zich aan de buitenwereld vertoonde. Dat alles verschafte hem een zekere mate van bekendheid bij zijn buren, maar verder wist niemand ook maar iets van hem af, behalve dan zijn adres. 

Lydia kende dat adres ook, wist niets over het uiterlijk van De Villabewoner, maar wist dan weer dingen die haar buren niet wisten: dat hij op zoek was naar een huishoudster, dat hij zichzelf in de annonce had geprofileerd als landheer, dat hij in een priegelig maar prima leesbaar schoonschrift haar sollicitatie had beantwoord en dat hij had ondertekend met A. v. D. Nu stond ze voor het hek en belde aan, niet wetende dat ze door haar wanhopige zoektocht naar werk uiteindelijk haar leven op het spel zou zetten.